Boje i barut

O autoru:
Olgica Cice rođena je u Prijedoru 02.02.1952. godine, nakon čega je živela sa roditeljima i sestrom u Sisku, Jablanici i Trebinju, gde završava osnovnu školu i gimnaziju. 1969. godine upisuje se na Filozofski fakultet u Sarajevu, na grupu Istorija jugoslovenskih književnosti i srpskohrvatski jezik. Diplomirala je 1975. godine i stekla zvanje profesora književnosti i srpskohrvatskog jezika. Radila je kao profesor u Centru srednjih škola, zatim u Srednjoj tehničkoj školi, a od 2005. godine radi kao profesor gimnazije “Jovan Dučić” u Trebinju. Dakle, njen plodan i uspešan pedagoški rad traje već 31 godinu. Udata je i ima dve kćerke.

Pisanjem poezije bavi se od srednjoškolskih dana. Objavljivala je pesme u novinama i književnim časopisima. Bila je član kluba mladih pisaca „Svitanja“ u Trebinju, a jedno vreme i njegov predsednik. Učesnik je brojnih književnih susreta, između ostalih, i na Međunarodnom susretu pisaca u Beogradu. Član je Književne zajednice za Hercegovinu „Jovan Dučić“ i Udruženja književnika Srpske. Ušla je u Antologiju pesnika Srpske. Autor je i brojnih recenzija.

Objavljena dela:

1999. godine je objavila knjigu poezije za odrasle „Rijeka je starija od nas“ u izdanju Književne zajednice „Jovan Dučić“ u Trebinju. Poezija je intimni solilokvij pesnikinje koja lirski progovara o svim svojim ljubavima, ratu, patnji i snazi.

2001. godine objavljuje knjigu poezije za djecu „Predstavljam se, ja sam kralj“ u izdanju Gutembergove galaksije u Beogradu.Knjiga je toplo primljena od malih i velikih čitalaca, jer je Olgica u njoj pokazala znalački pristup beskrajnom dječijem svijetu i njegovim brigama, radostima i snovima.

2001. godine objavljuje roman za decu i omladinu „Zemlja Igorova“, takođe u izdanju Gutembergove galaksije u Beogradu. U ovom svom prvom proznom djelu, Olgica je jednako uspješna kao i u poeziji. Oko interesantne fabule, ispreplela je dubinu kosmosa usamljenog dječaka koji odrasta bez oca koga je izgubio u ratu, njegovu komunikaciju s prirodom, prevazilaženje svih svojih slabosti i postajanje cjelovitim i zdravim čovjekom.

2006. godine objavljuje svoje drugo prozno djelo, roman za odrasle „Miris čovjeka“ u izdanju biblioteke Nova–Slobodan Mašić u Beogradu. Roman je veoma zainteresovao čitalačku publiku, jer je napisan kao moderni spoj dokumentarnog i literarnog i predstavlja kombinaciju muške (očeve) i ženske (Olgičine) priče. To je istovremeno sinteza muškog i ženskog principa, donkihotovskog bunta i tihe ženske ljubavi vidarice. Vrijeme romana teče od Prvog preko Drugog svjetskog rata, bosanskohercegovačkog rata, do današnje stvarnosti. To je svojevrsna istorija porodice Miličević i istorija naroda. Kvalitet ovog romana je potvrđan nominacijom za književnu nagradu “Bazara”-"Žensko pero". Naime, knjiga je u jakoj konkurenciji uspjela da uđe u uži izbor od 9 najboljih ostvarenja ženskih pisaca na srpskom jeziku. Trenutno, Olgica priprema novu knjigu poezije i knjigu kratkih priča. U tom žanru se takođe uspješno okušala, jer je svojom pričom “Breze” osvojila prvu nagradu na konkursu Književne zajednice za Hercegovinu “Jovan Dučić”, 2001. godine.