Godina prođe, dan nikad

Posle decenije ćutanja, povučenosti, zatvorenosti u svoje patnje i preslišavanja, sjajni glumac napisao je autobiografiju.

Knjiga bolne istine, zavodljive tuge, nesebičnog preispitivanja, oporog priznanja, grešničke nade, očuvanog dostojanstva, ljudske spoznaje.

U knjizi je opisan događaj iz 1993. godine kada je Žarko Laušević zajedno sa bratom učestvovao u incidentu u Podgorici, vreme provedeno u Americi, ali i Lauševićevi zatvorski dani. Prenosimo vam odlomak iz "Novosti".

"Čekam. A šta je drugo život nego čekanje smrti? Kao u nekom Čistilištu. Kao u velikoj čekaonici osluškujemo spoljašnjost.

Vrlo precizno u svesci koju mi je poslala sestra beležim svaki datum, posetu, promenu. Kao da će zbog te pedantnosti sve biti manje bolno. Kao da će ta urednost skratiti Vreme. A ovde sve traje... Od posete do posete. Od podizanja optužnice do suđenja. Od suđenja do drugog, jednom do presude. Onda do žalbe, jedne, pa druge. Do skraćenja. Do ludila. Do trena kad se izgubi mera za vreme.

* Vreme brže prolazi kad pišeš, nego kad sanjaš.

* Žaliće me tajno. Osuditi javno. Oprostiti kasno.

* Sad smo sami - moja samica i ja.

* Samo se sećanje smatra srećom.

* Jedan dan više u zatvoru. Jedan dan bliže slobodi i ma kad bilo. I jedan dan života manje."

O autoru:
Žarko Laušević, rođen je 1960. godine u Cetinju, a sredinom osemdesetih bio je jedan od najpopularnijih glumaca u bivšoj SFRJ.

Laušević je u Podgorici (ondašnjem Titogradu) završio gimnaziju, a u Beogradu glumu na Fakultetu dramskih umetnosti, 1982. Te je godine postao i član Jugoslavenskog dramskog pozorišta. Veliku popularnost donela mu je uloga u srbskoj televizijskoj seriji "Sivi dom" (1984.). Nakon toga, usledile su Lauševićeve uloge u filmovima: "Šmeker" (1986.), "Dogodilo se na današnji dan" (1987.), "Braća po materi" (1988.), "Boj na Kosovu" (1989.), "Kaži zašto me ostavi" (1993.), "Bolje od bekstva" (1993.), te je postao jedan od najpriznatijih glumaca u svim republikama i pokrajinama bivše SFRJ. Za ulogu u filmu koji je nastao u suprodukciji hrvatske i srpske kinematografije "Oficir s ružom" iz 1987., dobio je Zlatnu arenu na Puljskom filmskom festivalu za najboljeg glavnog glumca.

U leto 1993. godine, Laušević je napadnut od grupe huligana ispred jednog kafića u Podgorici, te je u samoobrani iz svog pištolja usmrtio dvoje napadača, a trećeg teško povredio. Prvobitno je je osuđen na 13 godina zatvora, a 1998. kazna mu je promenjena na 4 godine zatvora, te je tada pušten, nakon što je odslužio 4,5 godine. Od 1999. je u Sjedinjenim Američkim Državama.

2001. godine, ponovno je osuđen na 13 godina zatvora, odlukom suda.