Hugo Pratt - biografija

Hugo Pratt, sin Rolanda Pratta i Eveline Genero, rodio se 15. juna 1927, u Italiji u jednom malom mestu u blizini Riminija. Otac mu je bio britanskog porekla, čovek poretka i pristalica Musolinija, vojnik, pri čemu mu je glavna sporedna tema bilo proučavanje raznih tajnih društava i masonskih loža. Suprotno od oca Hugova majka je bila skroz drugačija. Bila je obuzeta ezoterizmom, kabalom, kartomanijom. Prvih nekoliko godina svoga detinjstva (1927-1937), Hugo Pratt provodi u Veneciji. Sa svojih 7 godina, posle preležane sunčanice, biva smešten u bolnicu za mentalno zaostalu decu, međutim posle 6 meseci, iznenada postaje normalan i nastavlja svoje detinjstvo. Bio je član grupe mangupa sa trga Santa Marija Formoza. Već kao klinac počinje da se zanima za knjige, tako da su prva dela koja je pročitao, a koja su ostavila veliki utisak na njega, bila:adaptirane Homerove priče, Keltske priče, američki avanturistički romani, a prvi strip sa kojim je dosao u kontakt bio je Tim Tejlor amerikanca Lajmena Janga (prica o dva dečaka i njihovim avanturama u Africi). 1936. godine, Hugov otac dobija posao u Etiopiji, tadašnjoj italijanskoj koloniji, a godinu dana kasnije, pridružuju mu se žena i sin. Sam boravak u Etiopiji bilo je veliko iskustvo za mladog Pratta. Otac ga na silu ubacuje u kolonijalnu policiju, tako da je mladi Hugo sa svojih 14 godina bio ubedljivo najmlađi Musolinijev vojnik. 1941. godine Savezničke trupe oslobađaju Etiopiju, a Hugo prisustvuje ulasku trupa cara Hajla Selasija i pukovnika Orda Vingejta u Adis Abebu. Posle određenog vremena provedenih u logoru, Hugo i njegova majka bivaju vraćeni u Italiju, dok njegov otac umire od infekcije kao zarobljenik francuskih snaga (Hugo Pratt će njegov grob naći tek 1969, dok će se sa majkom redovno viđati sve do njene smrti 1986). Tokom godina provedenih u Etiopiji, Hugo se osećao bližim sa domorodačkim stanovništvom i običnim ljudima, nego sa kolonizatorima. Sprijateljio se sa mnogo Abisinaca, naučio je amharski jezik i doživeo prve avanture sa ženama (koje će biti prisutne tokom njegovog celog života). Nastavlja da čita američke romane (Kejvuda, Greja…) i prvi put se susreće sa stripom Teri i pirati, američkog strip crtača Miltona Kanifa, koji mu je ujedno i probudio želju da se bavi stripovima. Po povratku u Italiju, posle određenog vremena provedenog u vojnoj školi, biva optužen od strane nemačkih SS trupa da je južnoafrički špijun, i biva prisiljen da stupi u službu pomorske policije. Posle nekoliko nedelja uspeva da pobegne i pređe na drugu stranu. U savezničkim trupama ugalvnom je radio u svojstvu prevodioca. Po završetku Drugog svetskog rata, odmah napušta vojsku, ali nastvlja da se bavi prevodilaštvom jos neko vreme u venecijanskoj luci. Završetak rata bio je zapravo početak Hugove crtačke karijere. Međutim na Huga je rat ostavio duboke tragove, tako da se skoro u svim njegovim autorskim delima, pojavljuje njegova osuda ratu i vecina njegovih dela je posvecena pojedinačnim ljudskim sudbinama, stradanjima ljudi u ratovima i samom besmislu rata.

Prvi radovi budućeg velikana u strip umetnosti, nisu bili naručito atraktivni. 1945. crtao je tadašnji strip As pik, i još neke manje poznate serijale. Tada je bio član poznate strip grupe, nazvane Venecijanska grupa koju su činili još Belavitis, Karkupino, Damijani, Kampani, Batalja i Pavoni. 1949. godine odlazi sa još nekim kolegama u Argentinu, gde nastavlja svoju crtačku karijeru. U Argentini se skoro neprekidno zadržao sve do 1962. Tu je živeo sasvim opušteno, može se reći boemski. Crtao je, išao u lov u Patagoniju, svirao, pevao u jednom orkestru pod pseudonimom Zbrindolin (vetropir). Upozno je i sprijateljio se sa mnogim ljudima, svih boja , porekla, socijalnih statusa. Boravio je uglavnom kod običnih ljudi. Taj period njegovog života obelezile su i tri žene: Guki Vogerer (jugoslovenskog porekla, sa kojom je imao i dvoje dece), Gizela Dister, nemačkog porekla, koja mu je bila i asistentkinja i An Fronje, koju je upoznao 1954. dok je još bila devojčica i koja mu je poslužila kao inpiracija za lik Ane iz džungle.

Hugo Pratt je u Argentini nacrtao hiljade tabli. Nastavio je i završio serijal Džanglmen, koji je započeo još u Italiji. Zatim je 1953. stvorio Narednika Kirka. Da bi izbegao probleme autorskih prava 1959. godine odlučuje da sam počne da piše scenarija. Počinje sa stripom En i Den (Ana iz džungle), a poslednji stripovi iz argentinskog perioda Kapetan Kormoran i Viling, su mu ujedno bila i najbolja dela iz tog doba. Zbog velike ekonomske krize koja je tada potresala Argentinu, biva prinuđen da se vrati u Italiju. U periodu od 1962. do 1970. Hugo Pratt nije previše radio, ali svakako ovaj period za njega nije bio izgubljen, jer je puno putovao i akumulirao energiju za buduća dela. Od 1962. do 1967. radio je s vremena na vreme za jedan dečiji list za koji je crtao ilustracije za priče sa tekstom ispod slike (Sinbad moreplovac, Ostrvo sa blagom... ). Jedan period je proveo u Južnoj Americi, gde je lutao po Amazoniji, uživao u prirodi i živeo sa indijancima Savantes. 1967. godine upoznaje imućnog stripofila iz Genove, Florenca Ivaldija, i zajedno pokreću mesečnik “Sgt. Kirk”, u kome je pored svojih stripova objavljivao i poznate američke stripove. Sam Prattov junak Narednik Kirk, bio je specifičan, jer je sam strip gledao na indijance sa simpatijama, a ne kao na krvoločne zveri, što je tada teško prihvatano i sa velikom dozom skepse. Već se tada Hugo prikazao kao originalan, hrabar i nadasve slobodan autor. U julu 1967. godine objavljeno je prvih 10 tabli nove priče Huga Pratta, Balada o slanom moru, a jedan od glavnih likova bio je i neki mornar, gusar, sa minđusom u uhu, koji se zvao Korto Malteze…. Na žalost, revija se gasi 1969. i Hugo praktično ostaje bez posla (bilo je pokušaja da se kasnije opet pokrene ali je sve bilo kratkog daha).

1970. godine na Međunarodnom salonu stripa u Lucci (Italija) stupa u kontakt sa Žoržom Rijeom, glavnim i odgovornim urednikom poznatog i visoko-tiražnog casopisa “Pif”. Njegovu tadašnju odluku da nastavi da koristi lik Korta Maltezea , uprava časopisa prihvata. Nisu ni slutili kakav je to bio pogodak! Ne samo za njih već i za strip kao umetnost. U aprilu 1970. pojavila se prva epizoda pod nazivom Tristan Bantam. Uprkos blagim reakcijama čitalaca, zahvaljujući urednicima koji su prepoznali određenu crtu posebnosti, specifičnosti i genijalnosti, strip nastavlja da izlazi. Izdata je 21 epizoda, koje su objavljene kasnije u 4 albuma i to:

- U znaku jarca (epizode 1-6)

- Korto uvek malo dalje (epizode 7-11)

- Kelti (epizode12-17) I

- Etipoljani (18-21)

Ovako dugo pojavljivanje u jednom od najpoznatijih časopisa posvećenih stripu, označava početak velike karijere Huga Pratta, koga stručnjaci već od 1971. proglašavaju za jednog od tri-četiri najveća strip autora. Uspeh Korto Maltezea postignut u Francuskoj odjeknuo je zatim u Italiji, pa u Holandiji a onda i u drugim zemljama. 1970. godine Pratt prelazi da živi u Francusku. Međutim i pored slave i novca on nije promenio način zivota. I dalje putuje svetom i malo po malo postaje legendarna ličnost. Njega nisu smatrali samo tvorcem stripova, on dobija najrazličitije ponude , počev od toga da drži predavanja na kanadskim i američkim univerzitetima o severno-američkim ratovima u 18. veku, pojavljuje se u francuskim, kanadskim italijanskim filmovima (Zla krv-Lea Karaksa…), političke partije ga sa svih strana zovu (ali uzalud) da im se priključi. Osim Kortoa, Pratt tada ostvaruje serijal Pustinjske škorpije i razne nezavisne priče: Čovek sa Kariba, Zapadno od raja, Jezuita Džo, …, a 1983. piše scenario za crtača Mila Manaru, Indijansko leto. 1984. lansira novi serijal Kato Zulu. Postepeno stripovi Huga Pratta postaju kulturni fenomen. Intelektualci poput Umberta Eka i Žana Markela ne ustručavaju se da napišu predgovor za Korto Maltezea.

Godina 1986. može se smatrati godinom Huga Pratta. Slave ga u Argentini, u Americi izlaze albumi Korta, posvećuju se izložbe Prattu. Zahvaljujući Hugu Prattu, svet oficijelne kulture, posle duge odbojnosti, počinje da priznaje kako strip ponekad može biti i umetnost. Hugo Pratt je polako postojao mitska ličnost. Sve manje se pojavljivao u javnosti. Putovao je. Nije se previše zadržavao po svojim kućama i stanovima, koje je uglavnom iznajmljivao. A kada se odlučio da kupi kuću u Granvou, uradio je to zato što mu je bilo nepraktično da seli svoju biblioteku od 30.000 knjiga, u kojima je večito nalazio inspiraciju i podršku za sva svoja dela. Ušao je u rečnike i enciklopedije. Tema je univerzitetskih radova. Jedan restoran u Veneciji uzeo je ime Tajno dvorište arkana (originani naziv Kortoa u Sibiru), a na trgu Sv.Marka u Veneciji, u čuvenom kafeu Florijan, možete naručiti koktel Korto Malteze, a ako baš imate sreće možda i sretnete Korta kako se šeta ispred trga Sv.Marka.

Iako je imao mnoštvo ponuda za ekranizaciju svojih dela uvek ih je odbijao, zato što nije dobijao dovoljne garancije o samom sadržaju filmova. Njegov zadnji strip koji je izdao je Morgan. Imao je u planu još mnogo toga. Korto je trebao da nastavi svoju avanturu kroz stvarne snove i imaginarnu realnost. Ali nije. 1995., u šezdesetosmoj godini, umro je Hugo Pratt, jedan od najvećih strip umetnika svih vremena i tvorac Korto Maltezea, tvorac novog žanra;crtane književnosti. Međutim za nas, njegove čitaoce, i posle smrti bibliotekara snova Huga Pratta, ostaju živi mnogi njegovi junaci (pa prema tome i sam Hugo).

…i medju njima je bar jedan besmrtan - Korto Malteze, onaj što veruje u snove.